Η γιαγιά Βαγγελιώ υπήρξε για μένα κάτι περισσότερο από αγαπημένο πρόσωπο – ήταν μέντορας και πηγή έμπνευσης. Μεγάλωσα δίπλα της και έμαθα τη σοφία της ζωής μέσα από τις φράσεις της, όπως «γέρο αν δεν έχεις, γέρο να αγοράσεις».

Μου μετέδωσε την αγάπη για το τριαντάφυλλο του τόπου μας, στέλνοντάς με με τον παππού στον Σταλό να μαζέψουμε μαγιάτικα τριαντάφυλλα. Με αυτά έφτιαχνε ροδόσταγμα με αυτοσχέδιες κατασκευές, λιβάνι που πλάθαμε με κρασί και «πίτες» από ροδοπέταλα, αρωματίζοντας τις ντουλάπες μας με το άρωμα της παράδοσης.

Την αξία , όμως, που έχει το ροδόσταγμα για την υγεία μας και την αξιοποίησή του ως εμπορικό προϊόν, με έκανε να την συνειδητοποιήσω πολύ αργότερα, όταν ενήλικη πια, μου αφηγήθηκε ένα συμβάν όπως το έζησε στην Αθήνα, δεκαετίες πριν, όταν χρειάστηκε να υποβληθεί ο γιος της (μικρό παιδί, την δεκαετία του 50), σε επέμβαση στα μάτια και στην φάση της ανάρρωσης, φιλοξενήθηκαν μητέρα και γιος , από μια κυρία της αστικής τάξης , στην μονοκατοικία της στου Ζωγράφου. Εκεί , η οικοδέσποινα, θέλοντας να βοηθήσει ακόμη περισσότερο, πρότεινε να βάλει στα μάτια του παιδιού κάτι που είχε αποκτήσει μετά από παραγγελία, σε μικρή ποσότητα και έναντι αδράς αμοιβής, από το γνωστό από τότε, φαρμακείο του Μπακάκου. 

Δεν ξέρω πόσο ονειροπόλα θα με πείτε..αλλά αυτή η ιστορία που ζυμώθηκε μέσα μου για πάνω από μια δεκαετία, στάθηκε η αφορμή να εγκαταλείψω την καριέρα της τραπεζικού και να γυρίσω στον τόπο μου, ξεκινώντας από την τριανταφυλλιά που είχε στην αυλή της η γιαγιά Βαγγελιώ και εκείνη που είχε φυτέψει ο παππούς Γιώργος, πλάι στο αμπέλι, να φτιάξω για πρώτη φορά στο νησί καλλιέργεια τριανταφυλλιάς και να ξαναφέρω το αγοραστικό κοινό σε επαφή με αρώματα και συνταγές , βαθιά συνδεδεμένες με την λαϊκή κληρονομιά και τον πολιτισμό αυτού του τόπου… της Αιολικής μας γης.